Α. ὢν Ἡρακλῆς, τὸ τῆς Ἥρας κλέος εἰμί.
Β. ἀραία ἄρα Ἥρα.
Α· Πῶς οὐ μεγίστα ἄγρα εἰμί, ἁλιεῦ;
Β· Ἔμοιγε. Ἀλλ’ ἐχθὲς ὁ ἀδελφός μου, ὁ ὀρνιθοθήρας τῶν ἀετῶν…
Α. χαῖρε.
Β. τοὺς σεισμοὺς πέπαυκα!
Χρηστόν. Ὅτι ὁ μὲν Ποσειδῶν τοὺς τῆς γῆς σεισμοὺς ποιεῖ, ὁ δ’ ἁλιεὺς τοὺς τοῦ καλάμου.
Α. Ἀκούσαντές μου, οἱ ἄνθρωποι μαίνονται. Οὐχ ἑτοίμη εἰμὶ διὰ τῆς τηλεοράσεως ᾄδειν;
Β. Μᾶλλον πρέπει σοι διὰ τῆς ῥαδιοφωνίας ᾄδειν, δέσποινα.
A. τί λοιπὸν φαγεῖν παῖ; πλέον τι ἔχεις μοι;
B. μὰ Δί’ οὐδέν, παρθένε λιχνοτάτη· ἠνάγκασμαι γὰρ ἐσθίειν ταύτην τὴν κώπην, ὡς ὁρᾷς.
A. quid cibi reliquumpst puer? aliquidn amplius mi habes?
B. minime vero, femina edax. etenim coactus sum hunc remum comesse, ut vides.
Α. ἡμεῖς, αἱ Σειρῆνες, μένομέν σε ἵνα ἐκμαίνωμέν σε. διὰ τί οὐκ ἐρέσσεις πρὸς ἡμᾶς?
Β. κρεῖσσον δὴ τὸ ἐσχισμένον ἐρετμὸν ἢ ἡ ἐσχισμένη διανοία.
Ἴσως βέλτιον τὸ ῥῆμα “ἐκμαίνω”;
πάνυ γε. εὐχαριστῶ σοι.
Α. Οὐ τὸ γάλα ἥδιον ἢ τὸ τῆς λυκαίνης;
Β. Αἴ. Τὸν μαστὸν οὑχ εὑρίσκω διὰ τὸ ἔριον.
Α. τοῦτο ποιήσαντες, καὶ ἡμεῖς μεγάλην πόλιν κτίσομεν.
Β. οὐχ Ῥώμην, ἀλλ’ Ἀρ-ρώμην.
https://en.wikipedia.org/wiki/Kottabos
CO´TTABOS
Α. Ὡς ἡδὺ κοτταβίζειν ἐπὶ τὸν οἰκέτην.
Β. Ἀλλά γε πίνω τὸν οἶνον τοῦ δεσπότου.
Α. ὦ χαῖρε, οἰνοχόε!
Β. καὶ σύγε, οἰνοβόλε.
Βιβιπάριδος ἔγραψεν·
ὁ ἐκ τῆς εὐωνύμου στρατιῶτης ἀετοφόρος ἐστίν, ὁ τὸν ἀετὸν σημεῖον τῆς φάλαγγος ὄντα φέρων.
Α. Ἡ Ῥωμαϊκὴ εἰρήνη ἡ ἐν τῇ οἰκουμένῃ διὰ τοῦ ἀετοῦ δείκνυται.
Β. Ὅπου ἔρημον ποιοῦσιν, ἐκεῖ εἰρήνην ἐπικαλοῦσιν.* Ἡ δ’ ἀληθὴς εἰρήνη διὰ τῆς περιστερᾶς σημαίνεται.
*Ubi solitudinem faciunt, pacem appellant. Tacitus, Agricola, XXX
πάνυ γε, ὦ κράτιστε Ῥοβέρτε. τὸ γὰρ Πνεῦμα, καταβαίνον ὡς περιστερά, εἰρήνην φέρει.
Α. Ἰουδαία ἑάλωκε.
Β. ἡ δὲ Ῥώμη ἁλώσεται ὑπὸ τοῦ περιστερώδους ἐκ Ἰουδαίας Πνεύματος.