Ἄλλη καλὴ ἐικὼν παρὰ Βιβιπαρίδου.
Α· Ἴσθι ὁ ἵππος ἡμῶν, Μᾶρκε.
Β· Εἰ ἐποίουν, οὐχ οὕτως ἵππος ὥσπερ ὄνος ἦν ἄν.
Α. ὄχει!
Β. οὐχί!
Note to Bedwere: To create the pun, I’m using ὀχέω in the sense of φέρω/πορεύω. Curious to see if you find a similar pun in Latin.
Χαῖρε, ὦ Μᾶρκε. Δύσκολον μέν ἐστι. Ἐν δὲ τῇ Ῥωμαϊκῇ ἔγραψα·
A: Trahe nos!
B: Trahite vos!
Ταῦτα μεθερμηνεύεται·
A· Ἕλκε ἡμᾶς .
B· Ἕλκετε ὑμᾶς.
Ὁ φίλος Βιβιπάρειδος ἔποιησεν ἄλλην καλὴν εἰκόνα, ἣ τυγχάνει Ἀττικὴ οὖσα.
Α· Θέλω ὅπλον ἵνα ἕτοιμος ἴω εἰς μάχην.
Β· Ἐτοιμάσω μὲν τὸ ὅπλον, σὲ δὲ οὔ.
A. μέγιστος ὤν, χρείαν οὐκ ἔχω ἀσπίδος.
B. ἀσπίζοι δὴ ἡμᾶς Ζεὺς ἐκ τῆς ὑπερηφανίας σου.
A: ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς.
Β: μολὼν λαβέ.
εὖγε, φίλε Παῦλε. ἐκ γὰρ τούτων τῶν κλεινῶν λόγων, γελοῖον καλὸν ἐποίησας. 
A: πῖθι!
B: ἄπιθι!
Α· Ἰὼ Κρόνια. Σήμερον δεσπότης εἰμί.
Β· Ἰὼ Κρόνια. Αὔριον δοῦλος ἔσῃ.
Α· Κρόμμυον σαπρὸν δεινότερόν ἐστι τῆς κεφαλῆς τῆς Μεδούσης.
Β· Οὐ μόνον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀλλὰ καὶ τὰς ῥῖνας ἀπόλλυσιν.
Α· τούτῳ τῷ θεῷ ἔδωκε τις ὡς θυσίαν τοῦτο τὸ κρόμμυον.
Β· βέλτιον τὸ κρόμμυον ἢ ἡμᾶς.
Εὖγε, Μᾶρκε. 
Α· …ἥ τε σύνκλητος καὶ τὸ ἀγωγικὸν τάγμα ὅ τε σύνπας δῆμος τῶν Ῥωμαίων προσηγόρευσέ με πατέρα πατρίδος…
Β· Ἡ δὲ μήτηρ προσαγορεύει σε ληρώδη πατέρα ταλαιπώρου τέκνου.
Παράβαλε· Πράξεις Σεβαστοῦ θεοῦ, λε’
A. Καίσαρος βασιλέως τῆς οἰκουμένης ὄντος, πᾶσα ὁδὸς πρὸς Ρώμην ἄγει.
Β. τίς δὲ ὁδὸς πρὸς τὸν ἀφεδρῶνα ἄγει?
Εὖγε, ὦ φίλε Μᾶρκε.
Α· Ἀλλ’ ἐγὼ ὁ ἀληθὴς Ἡρακλῆς εἰμι.
Β· Ὥσπερ χθὲς ἀληθὴς μονομάχης ἦσθα. Οὐχ οἱ Ῥωμαῖοι φιλήσουσί σε, ὦ Κόμμοδε;