Corrections, comments, in square brackets. Trivial accentual errors ignored.
ὁ βασιλεὺς τοῦ Βορμεάνου[why sing?] εὑρών τὸν μὲν φόρον κατ’ ἔτος γιγνόμενον ἥττον [ηττονα] ὅν τὸ πλῆθος ἀποδιδῶσι αὐτὸν[-τῷ] [This rel.clause better after φορον], ἐκεῖνο δὲ [τὸ δὲ πλῆθος (αὐτὸ)] αὐξανόμενον,
μέλλει[βουλευει/εβουλευσε] τοὺς ἐνοικοῦντας ἀριθμεῖν ἵνα δηλοῖ[what/who is subject?] τοὺς αὐτὸν ἐξαπατῶντας καὶ τιμᾷ[[?τιμωρηται] τούτους[better αυτους]. See Hylander, but I take it your verbs are subjunctive, wh is ok. (Opt. wd be ok too, after historic pres.)
ὁ δὲ ἐσκοπεῖ [ἐσκόπει δέ, w/o ὁ, wh wd change subject], ἐὰν κελεύῃ τοὺς ἄρχοντας ἀριθμεῖν τοὺς ἑκάστου[-ης] πόλεως, [add αυτους here, to provide αγγελειν w/ a subject; but acc&inf gives awkward syntax after εσκόπει, not a good vb anyway, see Hyl.] ἀγγελεῖν ἀριθμὸν ἥττονα τοῦ ὄντος, ὅπως λανθάνῃ τοὺς κλέπτοντας αὐτῶν [οπως λανθανωσι κλεπτοντες: NB the construction].
οὕτω [ουν better, after βουλ.] βουλεύεται ὅ τι χρή [βουλευεται best subordinated, βουλευσαμενος, del. και], καὶ τέλος εἶπεν τὸν θεόν ὄναρ εἰπεῖν [awkward repetitn of vb] ὅτι νόσος μεγάλη πρὸς τὴν νῆσον ἐλεύσοιτο,
From this point on, everything the king reports as the god’s message shd shift into acc.&inf.
ὁ δὲ φιλοίη [φιλεῖν δὲ: switch to acc&inf called for here, see Hylander, and del. ὁ, as above] τοὺς Βορμεάνους, καὶ δείξοι [δειξειν] πως [πῶς, or ὅπως] τὸ κακὸν ἀποτρεπεῖν [finite vb needed in ind.q., e.g. αποτρεπωσιν], ὡς δέον [awkw constructn, better δεῖν after colon, del.ὡς] ποίειν ξίφος σιδηρὸν[-οῦν, adj not noun] μέγα,
καὶ ἄνθρωπον ἕκαστον δέοντα [δειν, δέοντα ungrammatical, it’s a impersonal verb; likewise δέουσας below] μίαν βελόνην ἱέναι [πέμπειν, better aor.],
ταύτας δὲ συλλεγούσας [συλλεχθείσας or συλλεγείσας, aor.pass.], δεούσας[cancel, δειν can be understood from above] έν τῷ πυρὶ συντήκειν [shd be passive].
ὁ δὲ μὴ τὴν βελόνην ἥσοι [πεμψειεν], τούτον [good!, but τοῦτον] τὴν νόσον ἀποκτενοῦντα [why masc. pple?; shd be -κτενεῖν inf., it’s still what he said; and see Hylander]
ὁ δὲ wd mean “But he”, you need ὃς or ὅστις
πάντες οὖν οἱ Βορμέανοι βελόνας ἧκαν [επεμψαν], δεδοικότες [δεδιότες more usual form] μὴ ὀργῇ θεοῦ [του θ.] καταπλήσσωνται [or opt.; aor. better]
οὕτως μὲν ἔφυγον μὴ ἀποθνῃσκειν, μᾶλλον [πλείω/ονα, μαλλον is “rather,” adv. not adj.—another one for daivid] δὲ φόρον πρὸς τὸν βασιλέα χρὴ ἀποδιδόναι,
Asyndeton OK.
μὲν has to follow εφυγον—important!
ἀποθνῃσκειν better aor. Throughout the piece you tend to use pres. where aor. wd be more apt. Think of aor. as the default tense in non-indic. moods.
χρή: ἔχρη. But it’s too weak.
διότι εὖρέν τὸ ἀριθμὸν τοῦ ἐν ἑκάστῳ πόλει εἶναι .
No construction here. διότι ηὖρεν τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐν ἑκάστῃ πόλει (del. ειναι) wd fix it. (But better a “how many” clause.)
Pretty good syntax and forms for the most part, despite slips. The main miss was the acc.&inf. throughout the middle section. You might try more optatives where appropriate, and make more use of aorist in non-indicative moods: remember aspect, use present only where it’s meaningful.
Here’s a version I did. Now comparing it with Sidgwick’s I see it’s a bit more stylish than his, less Herodotean. Not better, of course, just slightly less plain and “strung out.”
τῷ τῶν Βορμεανῶν βασιλεῖ, αἰσθομένῳ τοὺς μὲν φόρους τοὺς τελουμένους κατ’ἐνιαυτὸν ἐλαττουμένους τὸ δὲ πλῆθος τῶν ὑποτελῶν ἀεὶ αὐξανόμενον, ἔδοξεν ἀριθμὸν ποιήσασθαι τῶν ἀνθρώπων ὅπως τοὺς κλέπτοντας ἐφευρὼν κολάσειεν. ἐνεθυμήθη δὲ μὴ εἰ τοὺς ἄρχοντας κελεύσειεν ἀριθμῆσαι τοὺς ἑκάστην πόλιν ἐνoικοῦντας, τὸν ἀριθμὸν τάχ’ἂν ἀπαγγείλειαν ἐλάττω τοῦ ὄντος, ἵνα λάθοιεν καὶ αὐτοὶ κλέπτοντες. καλῶς οὖν σκεψάμενος ὅ τι δέοι ποιῆσαι, ἀνεῖπεν ὡς ὄναρ παρὰ τοῦ θεοῦ πεπυσμένος εἴη μέγαν λοιμὸν ἐπὶ τὴν νῆσον ἤδη ἐπιόντα· τὸν δὲ θεὸν τοὺς Βορμεανοὺς εὐμενῶς ἔχοντα ἐθέλειν ἀποφῆναι ὅτῳ τρόπῳ τὸ κακὸν ἀποτρέψειαν· χρῆναι δὴ ξίφος ποιηθῆναι μέγα καὶ σιδηροῦν, καὶ ἐπ’αὐτὸ πέμψαι ἄνδρ’ ἕκαστον μίαν βελόνην, ὥστε τὰς πάσας συλλεγείσας καταχωνευθῆναι· ὅστις δὲ μὴ πέμψειεν, ἐκεῖνον ἐκ τοῦ λοιμοῦ ἀποθανεῖσθαι. ἅπαντες οὖν τῶν Βορμεανῶν, πάνυ φοβούμενοι μὴ τοῦ θεοῦ ὀργισθέντος πάθοιέν τι, βελόνας τῷ βασιλεῖ ἔπεμψαν. ὥστε ἐξέφυγον μὲν μὴ ἀποθανεῖν γε, ἔπειτα δὲ τὸν φόρον φέρειν ἠναγκάζοντο πλείω, τοῦ βασιλέως εὑρόντος ὅποσοι ἐν ἑκάστῃ πόλει ἔνεισιν.
Corrections, comments welcomed.