Α. τοὺς Δαναοὺς φοβοῦμαι, καίπερ φέροντας δῶρα.
Β. ἀλλὰ μὴ φοβηθῇς τὸ δῶρον τὸ φέρον Δαναούς.
Α. Τίς ἄρα εἶ; Τί βούλῃ;
Β. Ἀπεσταλμένος παρὰ τῶν κυβερνητῶν, πάρειμι ὡς ὠφελήσων.
Α. Διὰ τί οὗτος ἔχει τὸν κράνον οὐ μόνον πτεροῖς ἀλλὰ ὄρνιθι κεκοσμημένον;
Β. Ὅτι βάρβαρος μισθοφόρος ἐκ γένους χορτοφάγου ἐστίν.
ἄλλην καλὴν εἰκόνα δεχόμεθα παρά σου, φίλε Βιβιπαρίδης. χάριν οὖν ἔχομέν σοι.
Α. τί σημαίνει ὁ οἰωνός?
Β. τοῦτον μὲν ὕπνος ἔχει, ἡμᾶς δὲ θάνατος.
Παρὰ Βιβιπαριδοῦ·
Εἶα, χάριν ἔχω σοι, ὦ φίλε Μᾶρκε, ὅτι ἡδεῖς λόγους καὶ τῇ εἰκόνι καὶ ἐμοὶ δέδωκας.
Α. Ὦ ἀγριωτάτη ἑπτακέφαλε Ὕδρα.
Β. Ἡ πρᾶος ἑπτακαίδεκα ὦτα ἔχουσα Ὕδρα θόρυβον μισεῖ.
Α. οἴμοι! ταύτην οὐ δύναμαι ποιῆσαι ἀκέφαλον.
Β. ὥστε αὕτη ποιεῖ σε ἄφαλλον.
Α. Ἆρα θέλετε ῥοιάν;
Β. Οὐ ῥοιάν, ἀλλὰ Ῥώμην θέλομεν.
εὖγε, φίλτατε!
Α. τῷ δεσπότῃ τῆς Ῥώμης.
Β. σήμερον ἐμοί, ὦ παῖ. αὔριον δὲ σοίγε.
Χαῖρε, ὦ γενναῖε Μᾶρκε. Τὸν γὰρ τρόπον σου ἐμιμησάμην.
Α. Δώσω τῷ Ἀπόλλωνι τὸ χοιρίδιον ἵνα ἐμὲ βέλτιστα Ἑλληνιστί τε καὶ Ῥωμαϊστὶ λαλοῦντα ποιήσῃ.
Β. Τοῦτο καὶ ἡ καθημερινὴ ἄσκησις ποιήσουσιν, παιδίον.
Α. τί λέγει ὁ θεὸς τῷ χοίρῳ?
Β. μηδὲν ἄγαν.
Ὁ Βιβιπαριδὸς, ὦ Μᾶρκε, ἀνεγνωκὼς τὸν λόγον σου, νῦν ὑπισχνεῖται μὴ πλακοῦντας αὖθις κατέδεσθαι. 
Α. Δοκεῖς κάμνειν, ἑκατόνταρχε. Λαβὲ ἄρτον ἵνα ζῇς.
Β. Ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ τις εἶπεν· ὁ ἄρτος ὃν ἐγὼ δώσω ἡ σάρξ μού ἐστιν ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς.
Α. τὸ σῶμα αὐτοῦ, τὸ ὑπέρ σου διδόμενον.
Β. δίδως Καίσαρι τὰ τοῦ θεοῦ.
Ἐπαινῶ σε, ὦ Μᾶρκε, ἐκ στίχοιν ἕνα λόγον πεποιηκότα.
Α. Οἶνον ἢ ἐμέ, ὦ ὡραῖε;
Β. Ἀμφότερος ἀλλάττει ἄνδρα εἰς χοιρίδιον.
Α. εἰς χοῖρον ἤλλαξα τὸν ἄνδρα.
Β. οὐκ εἰς χεῖρον ἡ μεταβολή.