Ὁ κάτω λόγος μετάφρασις τοῦ πρώτου κεφαλιοῦ τῶν “ἤθικων τῶν πατέρων” ἐστι, ἅ Ἑβραϊστῖ λέγεται “פרקי אבות” (κατὰ φωνήν· Πιρκεῖ Ἀβώτ, σημασία· τὰ κεφαλιά τῶν πατέρων"). Παρὰ τὰ ἑλληνικά ἐστι καὶ ὁ Ἑβραϊκός λόγος ὅν μετέγενκα ὧδε. Κατὰ τήνδε τὴν σελίδα κεῖται καὶ Ἀγγλικὴ μετάφρασις· http://www.sacred-texts.com/jud/sjf/sjf03.htm
(
א) משֶׁה קִבֵּל תּוֹרָה מִסִּיני,)
וּמְסָרָהּ לִיהוֹשֻׁעַ,
וִיהוֹשֻׁעַ לִזְקֵנִים,
וּזְקֵנִים לִנְבִיאִים,
וּנְבִיאִים מְסָרוּהָ לְאַנְשֵׁי כְנֶסֶת הַגְּדוֹלָה.
הֵם אָמְרוּ שְׁלשָׁה דְבָרִים,
• הֱווּ מְתוּנִים בַּדִּין,
• וְהַעֲמִידוּ תַלְמִידִים הַרְבֵּה,
• וַעֲשׂוּ סְיָג לַתּוֹרָה:
- Ὁ μὲν Μωϋσεὺς παρεδέξατο τὸν νόμον παρὰ τὸ Σίναι, καὶ παρέδωκε τῷ Ἰησοῦ (τοῦ Ναυῆ). Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῖς γερόσιν, οἱ δὲ γερόντες τοῖς προφήταις, καὶ οἱ προφήται παρέδωκαν τὸν νόμον τῇ μεγαλῇ ἐκκλησίᾳ. Ἐκεῖνοι δὲ τρία εἶπον·
Α΄· Εὐλαβεῖσθε κρίνοντες.
Β· Διδασκάτε πολλούς μαθητάς.
Γ· Καὶ περιοικοδομήσατε τὸν νόμον.
(ב) שִׁמְעוֹן הַצַּדִּיק הָיָה מִשְּׁיָרֵי כְנֶסֶת הַגְּדוֹלָה. הוּא הָיָה אוֹמֵר, עַל שְׁלשָׁה דְבָרִים הָעוֹלָם עוֹמֵד, עַל הַתּוֹרָה וְעַל הָעֲבוֹדָה וְעַל גְּמִילוּת חֲסָדִים:
2. Σίμων ὁ δικαίος ἐν τοῖς ὑστέροις τῆς Μεγαλῆς Ἐκκληςίας ἦν. Αὐτὸς δέ «ἐπὶ τρίων» φησι «ἵσταται ὁ κόσμος· ἐπὶ μὲν τοῦ νόμου, τοῦ δὲ ἔργου, τῆς δὲ χαρίτας τῶν ἀνθρώπων τῆς πρὸς ἀλλήλους.»
(ג) אַנְטִיגְנוֹס אִישׁ סוֹכוֹ קִבֵּל מִשִּׁמְעוֹן הַצַּדִּיק. הוּא הָיָה אוֹמֵר, אַל תִּהְיוּ כַעֲבָדִים הַמְשַׁמְּשִׁין אֶת הָרַב עַל מְנָת לְקַבֵּל פְּרָס, אֶלָּא הֱווּ כַעֲבָדִים הַמְשַׁמְּשִׁין אֶת הָרַב שֶׁלֹּא עַל מְנָת לְקַבֵּל פְּרָס, וִיהִי מוֹרָא שָׁמַיִם עֲלֵיכֶם:
3.Ἀντίγονος ὁ Σοχιτὴς παρεδέξατο τοῦ Σίμωνος τοῦ δικαίου. Ἀυτὸς δὲ «μὴ γίνησθε» φησι «ὥσπερ δούλοι θεραπεύοντες τῷ δεσπότῃ μισθὸν ληψόμενοι, ἀλλὰ γίνεσθε ὥσπερ δούλοι τῷ δεσπότῃ θεραπεύοντες μισθὸν μὴ ληψόμενοι, καὶ ἐπέστω ὑμῖν τὸ τοῦ οὐρανοῦ δέος.
(ד) יוֹסֵי בֶּן יוֹעֶזֶר אִישׁ צְרֵדָה וְיוֹסֵי בֶּן יוֹחָנָן אִישׁ יְרוּשָׁלַיִם קִבְּלוּ מֵהֶם. יוֹסֵי בֶן יוֹעֶזֶר אִישׁ צְרֵדָה אוֹמֵר, יְהִי בֵיתְךָ בֵּית וַעַד לַחֲכָמִים, וֶהֱוֵי מִתְאַבֵּק בַּעֲפַר רַגְלֵיהֶם, וֶהֱוֵי שׁוֹתֶה בַצָּמָא אֶת דִּבְרֵיהֶם:
4. Ἰωσεΐ τοῦ Ἰωέζερ ὁ Σερεδήτης καὶ Ἰωσεΐ τοῦ Ἰωάννου ὁ Ἱεροσολυμίτης αὐτῶν παρεδέξαντο.
Ἰωσεΐ μὲν τοῦ Ἰωέζερ ὁ Σερεδήτης «ἔστω» φησι «ἡ σὴ οἰκία βουλητήριον τοῖς σοφοῖς, καὶ τίθει ἐπὶ σεαυτόν τὸν χοῦν τῶν ποδῶν αὐτῶν, καὶ πίνε τοὺς αὐτῶν λόγους διψῶν».
(ה) יוֹסֵי בֶּן יוֹחָנָן אִישׁ יְרוּשָׁלַיִם אוֹמֵר, יְהִי בֵיתְךָ פָּתוּחַ לִרְוָחָה, וְיִהְיוּ עֲנִיִּים בְּנֵי בֵיתֶךָ, וְאַל תַּרְבֶּה שִׂיחָה עִם הָאִשָּׁה. בְּאִשְׁתּוֹ אָמְרוּ, קַל וָחֹמֶר בְּאֵשֶׁת חֲבֵרוֹ. מִכָּאן אָמְרוּ חֲכָמִים, כָּל זְמַן שֶׁאָדָם מַרְבֶּה שִׂיחָה עִם הָאִשָּׁה, גּוֹרֵם רָעָה לְעַצְמוֹ, וּבוֹטֵל מִדִּבְרֵי תוֹרָה, וְסוֹפוֹ יוֹרֵשׁ גֵּיהִנָּם:
- Ὁ δὲ Ἰωσεΐ τοῦ Ἰωάννου ὁ Ἱεροσολυμίτης «ἀνοιγέσθω» φησι «ἡ σὴ οἰκία, συνδειπνείτωσάν τε σοι οἱ πτώχοι, μήτε διαλέγῃς τῇ γυναίκι ἐπὶ πλέον». Τὴν μὲν αὐτοῦ γυναῖκα εἶπεν, ὡς οὕτως καὶ μᾶλλον ἡ τοῦ ἄλλου γυνή. ὅθεν εἶπον οἱ σοφοί, ὅσον ἐπὶ πλέον διαλέγεί τις τῇ γυναίκι, τόσον ἑαυτὸν βλαβεῖ, καὶ σχολάζει τοῦ νόμου, τέλός τε κληρονομεῖ ᾅδην.»
(ו) יְהוֹשֻׁעַ בֶּן פְּרַחְיָה וְנִתַּאי הָאַרְבֵּלִי קִבְּלוּ מֵהֶם. יְהוֹשֻׁעַ בֶּן פְּרַחְיָה אוֹמֵר, עֲשֵׂה לְךָ רַב, וּקְנֵה לְךָ חָבֵר, וֶהֱוֵי דָן אֶת כָל הָאָדָם לְכַף זְכוּת:
- Ὁ Ἰησοῦς τοῦ Περαχιᾶ καὶ Νιταίας ὁ Ἀρβελίτης ἀυτῶν παρεδέξαντο. Ὁ μὲν Ἰησοῦς τοῦ Περαχιᾶ «Εὗρε» φησι «σεαυτῷ διδάσκαλον, καὶ κτῆσαι φίλον, πρός τε ἀγαθὸν εἴ τινα κρῖνε.»
(ז) נִתַּאי הָאַרְבֵּלִי אוֹמֵר, הַרְחֵק מִשָּׁכֵן רָע, וְאַל תִּתְחַבֵּר לָרָשָׁע, וְאַל תִּתְיָאֵשׁ מִן הַפֻּרְעָנוּת:
- Ὁ δὲ Νιταίας ὁ Ἀρβελίτης «ἀπέχου» φησι «κακοῦ γείτονος, μήτε φίλος γενοῦ κακῷ, μήτε ἀπελπίσε τῆς κρίσεως (τῆς ἐλευσομένης κατὰ τῶν κακῶν) .»
(ח) יְהוּדָה בֶן טַבַּאי וְשִׁמְעוֹן בֶּן שָׁטַח קִבְּלוּ מֵהֶם. יְהוּדָה בֶּן טַבַּאי אוֹמֵר, אַל תַּעַשׂ עַצְמְךָ כְּעוֹרְכֵי הַדַּיָּנִין. וּכְשֶׁיִּהְיוּ בַּעֲלֵי דִינִין עוֹמְדִים לְפָנֶיךָ, יִהְיוּ בְעֵינֶיךָ כִּרְשָׁעִים. וּכְשֶׁנִּפְטָרִים מִלְּפָנֶיךָ, יִהְיוּ בְעֵינֶךָ כְּזַכָּאִין, כְּשֶׁקִּבְּלוּ עֲלֵיהֶם אֶת הַדִּין:
- Ἰούδας τοῦ Ταβαῖ καὶ ὁ Σίμων τοῦ Σατάχ αὐτῶν παρεδέξαντο. Ὁ μὲν Ἰούδας τοῦ Ταβαῖ «μὴ ὑπόκρινε» φησι «ὥσπερ οἱ παράκλητοι. Σοῖ δὲ παριστάντων τῶν ἀντίδικων, ὡς πονηροί σοι δοκείτωσαν. ἀποιχομένων δὲ ὡς καθαροί, τὴν γὰρ δικὴν ἐπεδέξαντο.»
(ט) שִׁמְעוֹן בֶּן שָׁטַח אוֹמֵר, הֱוֵי מַרְבֶּה לַחֲקוֹר אֶת הָעֵדִים, וֶהֱוֵי זָהִיר בִּדְבָרֶיךָ, שֶׁמָּא מִתּוֹכָם יִלְמְדוּ לְשַׁקֵּר:
- Ὁ δὲ Σίμων τοῦ Σατὰχ λέγει· «ἐπὶ πλέον ἐξετάζε τοὺς μάρτυρας, εὐλαβοῦ τε λέγων, μὴ τοῦ λόγου πύθοιντο ψεῦσαι.»
(י) שְׁמַעְיָה וְאַבְטַלְיוֹן קִבְּלוּ מֵהֶם. שְׁמַעְיָה אוֹמֵר, אֱהוֹב אֶת הַמְּלָאכָה, וּשְׂנָא אֶת הָרַבָּנוּת, וְאַל תִּתְוַדַּע לָרָשׁוּת:
- Ὁ Σεμαίας καὶ ὁ Ἀβταλιών αὐτῶν παρεδέξαντο. Ὁ μὲν Σεμαίας «φίλει» φησι «τὸ ἔργον, καὶ μίσει τὸ ἄρχειν, μήτε γνωστός γινοῦ τοῖς ἀρχοῦσι.»
(יא) אַבְטַלְיוֹן אוֹמֵר, חֲכָמִים, הִזָּהֲרוּ בְּדִבְרֵיכֶם, שֶׁמָּא תָחוֹבוּ חוֹבַת גָּלוּת וְתִגְלוּ לִמְקוֹם מַיִם הָרָעִים, וְיִשְׁתּוּ הַתַּלְמִידִים הַבָּאִים אַחֲרֵיכֶם וְיָמוּתוּ, וְנִמְצָא שֵׁם שָׁמַיִם מִתְחַלֵּל:
- Ὁ δὲ Ἀβταλιών «σοφοί» φησι «εὐλαβεῖσθε λέγοντες, μήπως ἁλόντες ἀποδημίας ἔλθοιτε πρὸς τὰ κακὰ ὕδατα, ὅπου οἱ ὑμῖν ἀκολουθοῦντες μαθητὲς πίοντες ἀποθανοῦσι, οὗ χάριν αἰσχυνθείη ἄν τὸ ὄνομα τὸ θεῖον.»
(יב) הִלֵּל וְשַׁמַּאי קִבְּלוּ מֵהֶם. הִלֵּל אוֹמֵר, הֱוֵי מִתַּלְמִידָיו שֶׁל אַהֲרֹן, אוֹהֵב שָׁלוֹם וְרוֹדֵף שָׁלוֹם, אוֹהֵב אֶת הַבְּרִיּוֹת וּמְקָרְבָן לַתּוֹרָה:
- Ὁ Ἱλὲλ καὶ ὁ Σαμαίας αὐτῶν παρεδέξαντο. Ὁ μὲν Ἱλέλ «γινοῦ» φησι «μαθητής τοῦ Ἀαρόνος, ἀγαπῶν τὴν εἰρήνην καὶ ζητῶν τὴν εἰρήνην, φιλῶν τοὺς ἄνθρωπους καὶ προσφερῶν αὐτοὺς τῷ νόμῳ.»
(יג) הוּא הָיָה אוֹמֵר, נְגַד שְׁמָא, אֲבַד שְׁמֵהּ. וּדְלָא מוֹסִיף, יָסֵיף. ּדְלָאי ָלֵיף, קְטָלָא חַיָּב. וּדְאִשְׁתַּמֵּשׁ בְּתַגָּא, חֳלָף:
- Ἐκεῖνος καὶ ταῦτα ἔλεγε (Συριστί)· «Ὁ τῦφος κατὰ τὸ ὄνομα, ἀπόληται τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Ὅ τε μὴ προστίθων, αὐτοῦ ἀφαιρεῖται. Ὁ δὲ μὴ μανθάνων, κατακρίνεται τοῦ θανάτο. Καὶ ὁ καταχρῶν τῷ στεφανῷ (τοῦ νόμου), ἤδη παροίχεται.
(יד) הוּא הָיָה אוֹמֵר, אִם אֵין אֲנִי לִי, מִי לִי. וּכְשֶׁאֲנִי לְעַצְמִי, מָה אֲנִי. וְאִם לֹא עַכְשָׁיו, אֵימָתָי:
- Ἔλεγε δέ· «Ἐὰν μετ’ ἐμοῦ οὐκ εἰμί, τίς ἐστι μετ’ ἐμοῦ; Ἐγὼ δὲ μόνος, τί εἰμι; . Καὶ εἰ μὴ νῦν, ποτέ;»
(טו) שַׁמַּאי אוֹמֵר, עֲשֵׂה תוֹרָתְךָ קֶבַע. אֱמוֹר מְעַט וַעֲשֵׂה הַרְבֵּה, וֶהֱוֵי מְקַבֵּל אֶת כָּל הָאָדָם בְּסֵבֶר פָּנִים יָפוֹת:
- Ὁ δὲ Σαμαίας «μάθε» φησι «τὸν νόμον συνεχῶς. Εἴπων δὲ ὀλίγα πράσσον πολλά. Καὶ ἀσπάζου εἴ τινα λαμπρῶν τὸ πρόσωπον.
(טז) רַבָּן גַּמְלִיאֵל הָיָה אוֹמֵר, עֲשֵׂה לְךָ רַב, וְהִסְתַּלֵּק מִן הַסָּפֵק, וְאַל תַּרְבֶּה לְעַשֵּׂר אֳמָדוֹת:
- Ὁ δὲ Ῥαββὰν Γαμλιέλ ἔλεγε· «κτᾶσαι σεαυτῷ διδάσκαλον, καὶ ἀπέχου ἀπορίας, μήτε ἐπὶ πλέον ἀποδεκάτευε τὰ μὴ ἀκριβῶς λογιζόμενα.»
(יז) שִׁמְעוֹן בְּנוֹ אוֹמֵר, כָּל יָמַי גָּדַלְתִּי בֵין הַחֲכָמִים, וְלֹא מָצָאתִי לַגּוּף טוֹב אֶלָּא שְׁתִיקָה. וְלֹא הַמִּדְרָשׁ הוּא הָעִקָּר, אֶלָּא הַמַּעֲשֶׂה. וְכָל
הַמַּרְבֶּה דְבָרִים, מֵבִיא חֵטְא:
- Ὅ τε αὐτοῦ ὑίος Σίμων «πᾶσαν» φησι «μου τὴν ἡλικίαν ἐτρεφόμην παρὰ τοῖς σοφοῖς, μὴ εὑρών τι καλόν τῷ ἀνθρώπῳ δίχα τοῦ σιγᾶν. Καὶ οὐχ ὁ λόγος μᾶλλον ἐστιν ἀλλὰ τὸ ἔργον. Ὅ τε ἐπὶ πλέον λέγων ἐπιφέρει «σεαυτῷ» τὴν ἁμαρτίαν.
(יח) רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, עַל שְׁלשָׁה דְבָרִים הָעוֹלָם עוֹמֵד, עַל הַדִּין וְעַל הָאֱמֶת וְעַל הַשָּׁלוֹם, שֶׁנֶּאֱמַר (זכריה ח,) אֱמֶת וּמִשְׁפַּט שָׁלוֹם שִׁפְטוּ בְּשַׁעֲרֵיכֶם:
- Ὁ δὲ Ῥαββὰν Σίμων τοῦ Γαμλιὲλ «ἐπὶ τρίων» φησι «ἵσταται ὁ κόσμος· ἐπὶ μὲν τοῦ νόμου, τοῦ δὲ ἔργου, τῆς δὲ χαρίτας τῶν ἀνθρώπων τῆς πρὸς ἀλλήλους.Λέγεται γάρ· «ἡ ἀληθεία, ἥ τε κρίσις, καὶ ἡ εἰρήνη παρὰ ὑμῶν τὰς πύλας κρινέτωσαν.»