οὔτε τινʼ ἀγγελίην στρατοῦ ἔκλυον ἐρχομένοιο,
ἥν χʼ ὑμῖν σάφα εἴπω, ὅτε πρότερός γε πυθοίμην,
οὔτε τι δήμιον ἄλλο πιφαύσκομαι οὐδʼ ἀγορεύω,
ἀλλʼ ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖος, ὅ μοι κακὰ ἔμπεσεν οἴκῳ
δοιά·
Telemachus is making his maiden speech in the assembly. What struck me was ‘ἀλλʼ ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖος’. αὑτοῦ surely refers to Telemachus, so we have something like: No, my own need etctera. But isn’t it unusual for αὑτός to refer to the 1st person singular in this way?