I’m trying to wrap my head around the use of ἵνα πῶς below. It seems like an unusal combination. I want to almost read ἵνα as ὥστε “with the result that how…?). I can find a faint reference to this in LSJ B.II.1 (also for ὥστε, LXX Ge.22.14,al., Plu.2.333a, Porph.Abst.2.33, etc.). Or is it some kind of parallel idiom to ἵνα τί, (and thereby retains its usual purpose meaning) ?
οὐδὲν οὖν παράδοξον, εἰ πάθος ἀρετῇ κοινὴν προσηγορίαν ἔχειν ἔτυχεν, ὥστε ἔρωτα καλεῖσθαι καὶ τὴν ἀκόλαστον ἡδονὴν καὶ τὴν σωφρονοῦσαν εὔνοιαν. 38. Γάμους οὖν τὸ μηδὲν οἴει, καὶ τὸ θῆλυ τοῦ βίου φυγαδεύεις, ἵνα πῶς μείνωμεν ἄνθρωποι; ζηλωτὸν μὲν ἦν κατὰ τὸν σοφώτατον Εὐριπίδην, εἰ δίχα τῆς πρὸς γυναῖκας συνόδου φοιτῶντες ἐπὶ ἱερὰ καὶ ναοὺς ἀργύρου καὶ χρυσοῦ τέκνα ὑπὲρ3τῆς διαδοχῆς ἐωνούμεθα