I was reading the Greek forum on Reddit and came across a member asking about a passage of medieval Greek that is apparently the first time that Marcus Aurelius’ meditations are mentioned. The person found the passage in the book Arethae Scripta Minora by L. G. Westerink, volume 1, page 305. I gave it a try and got a little ways but i am having trouble with how they use the participles (particularly the ones involving ἔχων). Below is the passage. Here is what I have though:
The emperor Marcus’ most useful old book even [more useful] than that which I currently possess, not because it has been both completely spread abroad and the fascination of his worth by those who are willing to admit it, nevertheless since now there has come about for me from there correspondence and news again to those with us …
Μάρκου τοῦ αὐτοκράτορος τὸ μεγαλωφελἐστατον βιβλίον παλαιὸν μὲν καὶ πρὸ τοῦ ἔχων, οὐ μὴν ὅτι καὶ παντάπασι διερρυηκὸς καὶ τοῦ χρησίμου ἑαυτοῦ τοῖς βουλομένοις βασκήναντος, ὅμως ἐπεὶ νῦν ἐξεγένετό μοι ἐκεῖθεν ἀντιγράψαι καὶ νεαρὸν ἆυθις τοῖς μεθ’ ἡμᾶς παραπέμψαι, διττὸν δὲ τοῦτο κεκτῆσθαι ἑτέρου μηδὲ καθ’ ἕν ἔχοντος χρῆσθαι, φθονερᾶς ἔργον καλῶς ὑπολαμβάνων ψυχῆς καὶ πονηροῦ ἤθους ἐν τούτοις επιδείκνυσθαι το γλίσχρον οὐδ’ ἥντινια σκαιότητος καταλείποντος ὑπερβολήν, ὧν κοινὴν ἅπασι προύθηκε τὴν ἀπόλαυσιν αὐτή τε πρῶτον ἡ πρώτη τῶν ἀγαθῶν αἰτία θεὸς καὶ ὅσοι μετ’ ἑκείνην τὸ παρ’ ἐκείνης τοῖς ἄλλοις εκλάμποντες φως: ἤ τι ποτ’ ἔδει καὶ γράφειν καὶ βίβλοις ἐναποτιθέναι τὸν θησαυρόν; Τοῦτο μὲν οὔν τοιοῦτο ὑπολαμβάνων τῆς προτέρας ἐμοὶ κτήσεως κληρονόμον δίκαιον ᾠήθην τὴν πανίερον ὑμῶν καταστῆσαι ἁγιωσύνην, ὡς ἄν ᾖ σοι τοῦτο καὶ φιλὶας καὶ τρόπου καὶ τοῦ αὐτεπαγγέλτου μνημόσυνον τοῦ ἡμετέρου, προσθείην δ’ ὅτι καὶ ζῆλος, εἴπερ ἄρα καὶ τοῖς μεγίστοις ἀπὸ τῶν φαυλοτάτον περιγίνεται κέρδος.
