Discipuli crepidulas disjecerunt, magistro in bibliotheca condito. Velut gaviae cucurrerunt ad litus, capilli et cor insanum in aquilone.
Clamabant, corrisebant : pulchrum erat mare, et spuma similis erat sacchari, solis enim lux edebatur sicut mel.
Carabi, qui ad litus habitabant, pueros ludentes audiverunt, et caraborum dux est eis iratus : nam carabi pueruli, relicti caraborum scholam postquam magister in ostrea condiderunt, inter humanorum puerorum digitos nunc luserunt. Dux libellos cepit clamavitque :
" Carabi! Statim ad me venite ! Malus est, cum incognitis gigantibus ludere."
Sed carabi non venerunt.
Caraborum dux omnium ab imo suspiravit, simul ac humanus magister in bibliotheca sua.
Existimaverunt aestatis solem morbidissimum esse.
***
Let's hope there aren't too many grammar mistakes here
About the underlined sentence...I was wondering if the "eis" was right.
What I wanted to say is :
"The crabs, who lived on the beach, heard the children playing, and the chief of the crabs got angry against them" [them being not the "crabs who lived on the beach", but the playing children.]

